Badaczka tw\u00f3rczo\u015bci Mirona, Hanna Kirchner, tak opisuje mieszkanie przy ul. Lizbo\u0144skiej:<\/p>\n\n\n\n
„Spory pok\u00f3j, mikroskopijna kuchenka, pr\u00f3cz tapczana i niskiej d\u0142ugiej szafki na p\u0142yty, na kt\u00f3rej si\u0119 siadywa\u0142o, mo\u017ce paru krzese\u0142, nie by\u0142o mebli. Liczy\u0142y si\u0119 pi\u0119kne przedmioty: u\u0142amki ko\u015bcielnych rze\u017ab, kawa\u0142ki tkanin, ogromne suche bukiety u okien na ca\u0142\u0105 \u015bcian\u0119, starannie zaciemnionych, dwa du\u017ce \u015bwieczniki drewniane, polichromowane, pewnie z jakiej\u015b zrujnowanej bieszczadzkiej cerkiewki, oraz du\u017ca mosi\u0119\u017cna menora. W kuchni na gazomierzu „o\u0142tarzyk” \u015bw. Jana Niepomucena: drewniany \u015bwi\u0105tek i olbrzymi bukiet nie\u015bmiertelnik\u00f3w”. (Romuald Cudak „Czytaj\u0105c Bia\u0142oszewskiego, Katowice 1999).<\/p>\n\n\n\n
Poni\u017cej zapoznamy si\u0119 z blokow\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 lirycznej tw\u00f3rczo\u015bci Bia\u0142oszewskiego. Zaczniemy od Tomu „Odczepi\u0107 si\u0119<\/strong>„. Zosta\u0142 on wydany w roku 1978, opisuje wydarzenia po odbytym pierwszym zawale i przeprowadzce na „Chamowo”. Przebyta choroba, wp\u0142yn\u0119\u0142a na stan psychiczny i fizyczny poety, zmiana mieszkania tylko to pog\u0142\u0119bi\u0142a. Nazwa\u0142 to w\u0119dr\u00f3wk\u0105 w inny \u015bwiat. By\u0142 to istotny punkt zwrotny w \u017cyciu, w kt\u00f3rego kontek\u015bcie powsta\u0142y wiersze niniejszego tomu. Dalsze utwory w niniejszym wpisie, pochodz\u0105 z poszczeg\u00f3lnych cykli innych tom\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n Miron po prawie dwudziestu latach mieszkania przy placu D\u0105browskiego, w centrum stolicy, musia\u0142 przeprowadzi\u0107 si\u0119 na nowe osiedle na \u00f3wczesnych peryferiach. Zmiana otoczenia z oswojonego miejsca i wsp\u00f3lnego zamieszkania z partnerem, na nowy inny \u015bwiat samotno\u015bci i anonimowo\u015bci, staje si\u0119 chwilowym dramatem. W wierszach widoczne jest odkrywanie nowego miejsca, dopasowywanie si\u0119 do otoczenia i staranie panowa\u0107 si\u0119 nad w\u0142asnymi l\u0119kami. Z jednej strony Mirona przyt\u0142acza nadmiar przestrzeni widoczny z okna, z drugiej nap\u00f3r otoczenia, s\u0105siedztwa, kt\u00f3ry przejawia si\u0119 m.in. ha\u0142asami o r\u00f3\u017cnych porach dnia. Jednak\u017ce po latach, autor czu\u0142 si\u0119 ju\u017c dobrze w mieszkaniu na Lizbo\u0144skiej, co potwierdza wywiad przeprowadzony z nim przez Ann\u0119 Trznadel – Szczepanek w dniu 2 lutego 1983 r., zaledwie kilka miesi\u0119cy przed jego \u015bmierci\u0105 17 czerwca 1983 r.:<\/p>\n\n\n\n „- Mieszka\u0142 pan w paru mieszkaniach w Warszawie: czy ka\u017cda przeprowadzka to by\u0142a przeprowadzka w inn\u0105 dzielnic\u0119 tego samego miasta, czy mia\u0142 pan poczucie, \u017ce to jest ju\u017c zupe\u0142nie inny \u015bwiat?<\/em> Wspomniany w powy\u017cszym wywiadzie ha\u0142as, dobiegaj\u0105cy od s\u0105siadki z g\u00f3ry, Miron opisa\u0142 w wierszach: „Przeniesienia<\/strong>„, „Sufit biega na obcasach<\/strong>„, „Bo\u017ce, doko\u0144cz im t\u0119 szaf\u0119 do sufitu nad sufitem!<\/strong>„, „Podni\u00f3s\u0142bym r\u0119k\u0119<\/strong>„, „BABODRZWI<\/strong>„. Motywy „akustyczne” s\u0105 r\u00f3wnie\u017c obecne w blokowych wierszach poety, takich jak np.: „Wyrocznie, Wieszczownie, W Mr\u00f3wkowcach<\/strong>„, „Jeszcze nie hiena<\/strong>„, „Blok, ja w nim<\/strong>„.<\/p>\n\n\n\n W warstwie poetyckiej, utwory maj\u0105 charakter manifestacyjny, obecne s\u0105 w nich liczne metafory, celowe ukszta\u0142towania wersowe, rytmiczne, stylizacje i parafrazy. Zdarzaj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c odniesienia religijne (wiersz „Zapalenie Dom\u00f3w<\/strong>„). W stylu poetyckim Mirona obecne s\u0105 r\u00f3wnie\u017c celowe b\u0142\u0119dne formy, kt\u00f3re mo\u017cna uzna\u0107 za b\u0142\u0119dne, s\u0105 one znacz\u0105ce i zazwyczaj wyra\u017caj\u0105 stany wewn\u0119trzne podmiotu lirycznego, m\u00f3wi\u0105 o jego emocjach, k\u0142opotach z nazwaniem danego zjawiska po imieniu. Autor eksperymentuje z r\u00f3\u017cnymi formami, w celu wyra\u017cenia swojego stanu. Jak sam Bia\u0142oszewski wypowiedzia\u0142 si\u0119 w tym temacie:<\/p>\n\n\n\n „Dlaczego tak absorbuj\u0105 zagadnienia fonetyki, sk\u0142adni? – pytano nie dalej. W przeobra\u017ceniach s\u0142\u00f3w, w \u0142amaniach gramatyki widz\u0119 skr\u00f3t rozgrywaj\u0105cego si\u0119 dramatu. (…) S\u0142owo to rzecz lub czynno\u015b\u0107, kiedy\u015b tam powsta\u0142o dla oznaczenia czego\u015b, dosta\u0142o okre\u015blon\u0105 tre\u015b\u0107, ale w ci\u0105gu wiek\u00f3w u\u017cywania s\u0142owa by\u0142y przekr\u0119cane, deformowane, znaczenia przechodzi\u0142y r\u00f3\u017cne fluktuacje i w\u0142a\u015bnie na tym migotaniu naros\u0142ych znacze\u0144 polega dramat wewn\u0105trz s\u0142owa” Stanis\u0142aw Burkot „Miron Bia\u0142oszewski”, Warszawa 1992.<\/p>\n\n\n\n Tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Mirona jest bogata we wszelakie kolokwializmy j\u0119zykowe, przejawy mowy potocznej. Autor w swoich utworach cz\u0119sto odst\u0119puje od poprawno\u015bci j\u0119zykowej, wypowiedzi lub poszczeg\u00f3lne wersy cz\u0119sto nie ko\u0144cz\u0105 si\u0119 znakami interpunkcyjnymi w miejscach, kt\u00f3re powinny. U\u017cywane s\u0105 tak\u017ce cz\u0119sto fonetyczne zapisy niekt\u00f3rych zjawisk d\u017awi\u0119kowych. <\/p>\n\n\n\n Tom Odczepi\u0107 si\u0119<\/strong> Pierwszy utw\u00f3r nowego tomu Bia\u0142oszewskiego „Odczepi\u0107 si\u0119<\/strong>” wyra\u017ca symboliczne oderwanie si\u0119 od starego \u017cycia, kt\u00f3rego koniec wyznacza wyprowadzka z mieszkania przy placu D\u0105browskiego na Sask\u0105 K\u0119p\u0119 i przebytego zawa\u0142u.<\/p>\n\n\n\n Przysz\u0142a Berbera na nowe mieszkani<\/strong>e<\/em><\/p>\n\n\n\n – Pytam o t\u0105 twoj\u0105, W dalszej cz\u0119\u015bci tomu, dowiadujemy si\u0119 o potocznej nazwie nowej cz\u0119\u015bci Saskiej K\u0119py, gdzie powsta\u0142y bloki, w tym wie\u017cowiec, w kt\u00f3rym zamieszka\u0142 Miron. „Chamowo”, okre\u015blone przez starych mieszka\u0144c\u00f3w dzielnicy, jest naznaczone negatywnie, miejsce w kt\u00f3rym nie do ko\u0144ca znane s\u0105 nazwy ulic przez „tubylc\u00f3w”, widocznie oddzielone od „innej strony” Saskiej K\u0119py, co jest dobitnie podsumowane w ko\u0144cu utworu „tu kurortu nie b\u0119dzie”. Jeszcze nie hiena<\/strong> W powy\u017cszym utworze, widzimy oswajanie si\u0119 Mirona z nowym miejscem zamieszkania. Znajduje si\u0119 w swojej bezpiecznej przestrzeni, nagle rozlegaj\u0105 si\u0119 niepokoj\u0105ce d\u017awi\u0119ki: „chichoty, j\u0119ki”, kt\u00f3re widocznie nawi\u0105zuj\u0105 do tytu\u0142owej hieny – zwierz\u0119cia, kt\u00f3re kojarzy si\u0119 gro\u017anie, jest drapie\u017cnikiem. W dodatku prawdziwa hiena, wydaje m.in. d\u017awi\u0119ki kojarz\u0105ce si\u0119 z chichotem. Istnieje tutaj motyw ukrytego l\u0119ku, oczekiwania na zagro\u017cenie, katastrof\u0119, kt\u00f3ra jednak jest oddalona – d\u017awi\u0119ki okazuj\u0105 si\u0119 zwi\u0105zane ze zwyk\u0142\u0105 rutyn\u0105 dnia, kto\u015b po prostu dostarcza codzienne mleko pod drzwi mieszka\u0144 na klatce schodowej. L\u0119k jest jednak rzecz\u0105 trudn\u0105 do wyparcia przez podmiot liryczny – ko\u0144cowy wers m\u00f3wi o tym: „To jeszcze nie ta” spinaj\u0105cy klamr\u0105 tytu\u0142 „Jeszcze nie hiena”: To jeszcze nie ta hiena. W \u015bwiadomo\u015bci bohatera zagro\u017cenie jeszcze mo\u017ce nadej\u015b\u0107 i uderzy\u0107 znienacka, zamiast dostawy mleka. Mo\u017cna tutaj r\u00f3wnie\u017c doszuka\u0107 si\u0119 zwyk\u0142ego przebod\u017acowania nowymi zjawiskami d\u017awi\u0119kowymi, kt\u00f3re nie by\u0142y obecne w poprzednich miejscach zamieszkania.<\/p>\n\n\n\n Przewidzenie z lamentem<\/strong> Moje nowe miejsce<\/strong> W wierszu „Moje nowe miejsce<\/strong>” Miron opisuje przeprowadzk\u0119 do nowego mieszkania. Jak wi\u0119kszo\u015b\u0107 rzeczy w \u017cyciu Bia\u0142oszewskiego, nie jest to zwyczajna zmiana adresu, tylko przesuni\u0119cie ca\u0142ej egzystencji. Pierwszy wers wskazuje, \u017ce nowa przestrze\u0144 jest uznawana jako ta „poza miastem”. Nast\u0119pnie jest u\u017cyte ciekawe s\u0142owotw\u00f3rstwo, tak charakterystyczne dla ca\u0142ej tw\u00f3rczo\u015bci artysty – bohater jest „wywindowany” do mieszkania, kt\u00f3re znajduje si\u0119 wysoko na dziewi\u0105tym pi\u0119trze bloku. W dos\u0142ownym znaczeniu, wje\u017cd\u017ca on wind\u0105 do nowego mieszkania. „Wywindowanie” mo\u017cna te\u017c odczyta\u0107 jako oderwanie od dotychczasowego porz\u0105dku \u017cyciowego – od zostawionego centrum \u017cycia po drugiej stronie miasta i przeniesienia si\u0119 do mr\u00f3wkowca. Jak dzisiaj wiadomo z biografii Mirona, wielu znajomych mia\u0142o za z\u0142e, \u017ce poeta przeprowadzi\u0142 si\u0119 daleko od centrum Warszawy, na drug\u0105 stron\u0119 Wis\u0142y. Utrudni\u0142o to znacznie codzienne dotychczasowe kontakty, kt\u00f3re mia\u0142y miejsce przy placu D\u0105browskiego. Wielu z nich twierdzi\u0142o, \u017ce to w\u0142a\u015bnie Leszek Soli\u0144ski powinien mieszka\u0107 na Lizbo\u0144skiej, a nie Miron. Zapalenie dom\u00f3w<\/strong> Utw\u00f3r „Zapalenie dom\u00f3w<\/strong>” prezentuje cz\u0119sty motyw w tw\u00f3rczo\u015bci poety, czyli obserwacj\u0119 otaczaj\u0105cego \u015bwiata z g\u00f3ry. Patrz\u0105c noc\u0105 przez okno na „domy najwi\u0119ksze”, wydaje mu si\u0119, \u017ce „p\u0142on\u0105” na tle ciemnego nieba. W dalszej cz\u0119\u015bci utworu, opisuje korytarz na ostatnim pi\u0119trze bloku, jako co\u015b mistycznego, \u0142\u0105cz\u0105cego sen z jaw\u0105. Z okien tego korytarza wida\u0107 Siekierki, a schody do niego prowadz\u0105ce na drug\u0105 stron\u0119 bloku, gdzie znajduje si\u0119 Br\u00f3dno. Miron w ten spos\u00f3b poetycko eksploruje miasto, \u0142\u0105cz\u0105c codzienno\u015b\u0107 z niezwyk\u0142o\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Przeniesienia <\/strong> To nowe mieszkanie Powy\u017cej widzimy emocjonalny opis i stan psychiczny po przeprowadzeniu do nowego mieszkania. Tytu\u0142owy „kij w pod\u015bwiadomo\u015b\u0107”, pokazuje jak zmiana miejsca jest dra\u017cni\u0105ca, bolesna dla autora. Czuje si\u0119 on poruszony, a \u017cycie w nowym miejscu wp\u0142ywa na jego psychik\u0119 w taki spos\u00f3b, \u017ce do\u015bwiadcza dotkliwych sn\u00f3w, by\u0107 mo\u017ce nawet koszmar\u00f3w. Jednak\u017ce potem, gdy powoli mijaj\u0105 kolejne dni, uspakaja si\u0119 i przyzwyczaja do nowej sytuacji \u017cyciowej. Na ko\u0144cu utworu wr\u0119cz traktuje swoje prze\u017cycia jako g\u0142upot\u0119, o kt\u00f3r\u0105 nie warto tyle si\u0119 martwi\u0107.<\/p>\n\n\n\n „Blok, ja w nim<\/strong>” to \u015bwietny przyk\u0142ad zastosowania przez Mirona fonetycznych zapis\u00f3w d\u017awi\u0119k\u00f3w i s\u0142owotw\u00f3rstwa, o kt\u00f3rym pisa\u0142em na pocz\u0105tku. Narastaj\u0105ce i dokuczliwe d\u017awi\u0119ki, dochodz\u0105ce z innych mieszka\u0144 – odg\u0142osy radia, dzieci, ich rodzic\u00f3w, powoduj\u0105 „zwariowanie” ucha poety, kt\u00f3ry po chwili reflektuje si\u0119, \u017ce powodem wzmo\u017conych ha\u0142as\u00f3w jest dzie\u0144 wolny – niedziela, wi\u0119c sporo lokator\u00f3w jest w domu: „niedziela \/ rusza \/ trzymajta si\u0119 ludzie!”, tym samym Miron kapitule i postanawia si\u0119 ewakuowa\u0107 z mieszkania. Ostatnia strofa, rozpoczynaj\u0105ca si\u0119 „ZJE\u017bDZAM, WJE\u017bDZAM”, m\u00f3wi nam prawdopodobnie o tym, \u017ce miejscem schronienia okaza\u0142a si\u0119 winda, okre\u015blana z uczuciem ciep\u0142a „matuli\u0144d\u0105”, wydaj\u0105ca koj\u0105ce d\u017awi\u0119ki. <\/p>\n\n\n\n Na moim wysokim mieszkaniu<\/strong> W utworach: „Wyrocznie, Wieszczownie W mr\u00f3wkowcach<\/strong>„, „Na moim wysokim mieszkaniu<\/strong>” oraz „JA STR\u00d3\u017b LATARNIK NADAJ\u0118 Z MR\u00d3WKOWCA<\/strong>” powtarza si\u0119 motyw bloku jako latarni. W ostatnim z wymienionych wierszy, Miron przybiera rol\u0119 str\u00f3\u017ca, latarnika, kt\u00f3ry z wysoka -„latarni” i „nadaje z mr\u00f3kowca”, obserwuje osiedlowe \u017cycie. W wersie „Wy! co latacie”, wyra\u017anie pe\u0142ni rol\u0119 po\u015brednika pomi\u0119dzy mieszka\u0144cami bloku (my), a \u015bwiatem zewn\u0119trznym. W utworze podmiot liryczny, apeluje do zabieganym mieszka\u0144c\u00f3w, o nie pozostawanie w anonimowo\u015bci wielkiego mr\u00f3wkowca, lecz o utrzymanie swojej to\u017csamo\u015bci: „Nie zab\u0142\u0105d\u017acie. \/ B\u0105d\u017acie.” i „Mijajcie, mijajmy si\u0119, \/ ale nie omi\u0144my”, wed\u0142ug niego zabiegani w codzienno\u015bci ludzie, powinni si\u0119 cho\u0107 na chwil\u0119 zatrzyma\u0107 i nawi\u0105za\u0107 ze sob\u0105 kontakt. <\/p>\n\n\n\n ANIELA W MIASTECZKU FOLIGNO Cykl B\u0119d\u0105 nas malowali<\/strong> Te niebiany<\/strong> Ballada w \u015bnie W pierwszej cz\u0119\u015bci drugiego cyklu, znowu podmiot liryczny jest gwa\u0142townie atakowany d\u017awi\u0119kami z zewn\u0105trz: „Te niebiany napadli \/ oknami, pomostami, \/ waleniami w rury”. W dalszej cz\u0119\u015bci utworu widzimy, jak le\u017cy schowany na \u0142\u00f3\u017cku i tylko przygl\u0105da si\u0119 robotnikom, kt\u00f3rzy u\u017cywaj\u0105 windy na rusztowaniu, a przez wykonywane prace s\u0142ycha\u0107 \u0142omot, szyby si\u0119 trz\u0119s\u0105 – naruszany jest spok\u00f3j domowy autora. Spok\u00f3j ten jest tak naruszony, \u017ce burzy wewn\u0119trzn\u0105 r\u00f3wnowag\u0119 poety i nawet we \u015bnie jest n\u0119kany przez obce postacie z rusztowa\u0144, kt\u00f3re „chc\u0105 zabi\u0107 Gracj\u0119”, co zawarte jest w kolejnej cz\u0119\u015bci cyklu. Imi\u0119 nawi\u0105zuje do Gracji Ker\u00e9nyi – przyjaci\u00f3\u0142ki poety, pochodz\u0105cej z W\u0119gier poetki i badaczki polskiej literatury, kt\u00f3ra napisa\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0119 o tw\u00f3rczo\u015bci Bia\u0142oszewskiego. Miron wpl\u00f3t\u0142 wi\u0119c do swojego utworu realn\u0105 posta\u0107, kt\u00f3ra w jego wizji najprawdopodobniej podczas odwiedzin nowego mieszkania poety, jest w opisanym wy\u017cej niebezpiecze\u0144stwie.<\/p>\n\n\n\n
– (…) No a przeprowadzanie si\u0119 na Prag\u0119, za Wis\u0142\u0119, na Sask\u0105 K\u0119p\u0119, to by\u0142o troch\u0119 jak do innego miasta. W dodatku na wysokie pi\u0119tro, dziewi\u0105te.
– A to ma jakie\u015b du\u017ce znaczenie, \u017ce to dziewi\u0105te, a nie parter?<\/em>
– Wielkie, bo to w og\u00f3le jako\u015b od razu mnie przenios\u0142o w co innego. Ja zreszt\u0105 tak sobie marzy\u0142em nieraz, \u017ceby mieszka\u0107 na wysokim pi\u0119trze, chcia\u0142em.
– Czy dobrze si\u0119 pan z tym czuje?<\/em>
– Dobrze.
– A jak si\u0119 pan czuje w tym mr\u00f3wkowcu?<\/em>
– No, w\u0142a\u015bciwie to mnie nie obchodzi, czy tu mieszka… to znaczy obchodzi, tylko ja nie bior\u0119 tak tego do siebie, \u017ce to tyle ludzi, bo ostatecznie s\u0105 wa\u017cni lokatorowie najbli\u017csi. Jedna baba ha\u0142asuje na suficie, to wystarczy za pi\u0119\u0107 blok\u00f3w, a mo\u017cna j\u0105 mie\u0107 tak samo w domku, na uboczu, prawda? T\u0119 jedn\u0105. No, ale ha\u0142asowa\u0142a z pocz\u0105tku, potem jako\u015b pro\u015bbami, no, gro\u017abami nie, ale co\u015b z tego by\u0142o, w ko\u0144cu ju\u017c by\u0142em got\u00f3w do r\u00f3\u017cnych… do u\u017cywania r\u00f3\u017cnych \u015brodk\u00f3w, presji na ni\u0105.
– A jakie to by\u0142y ha\u0142asy?<\/em>
– Bicia m\u0142otkiem, oni robili co\u015b tam. No, ale potem pomog\u0142o, jako\u015b si\u0119 u\u0142o\u017cy\u0142o i teraz jest spokojne, od paru lat.
– I teraz jest cicho wok\u00f3\u0142 pana?<\/em>
– No, raczej dosy\u0107 cicho.
– A czy ma pan jakie\u015b kontakty z s\u0105siadami? Wie pan, kim oni s\u0105?<\/em>
– Troch\u0119, to znaczy obok z jednej strony to troch\u0119 wiem, ci z drugiej to ju\u017c nie, ale widuj\u0119 si\u0119 tylko tak od przypadku.” Stanis\u0142aw Burkot „Miron Bia\u0142oszewski”, Warszawa 1992.<\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/plytnikpospolity.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/IMG_9188-1024x769.jpg\")
Odczepi\u0107 si\u0119<\/strong>
Od starego zamieszkania
od Marsza\u0142kowskiej
od tego co by\u0142o do zawa\u0142u
od siebie
od tchu
Poma\u0142u poma\u0142u
chce czy nie chce
si\u0119
spadnie<\/em><\/p>\n\n\n\n
„My nie znamy, prosz\u0119 pani,
takiej ulicy,
to po tamtej stronie.”
Tu jest Saska K\u0119pa-Chamowo.
– To dobrze.
Wyjrza\u0142a oknem
– Tu ju\u017c tak zostanie,
tu kurortu nie b\u0119dzie.
– To dobrze.<\/em><\/p>\n\n\n\n
Wyrocznie,
Wieszczownie
W mr\u00f3wkowcach<\/strong>
<\/em>
Na tej wie\u017cy
w tej latarni,
sam na sam z bia\u0142o\u015bci\u0105
z przezroczysto\u015bci\u0105,
z widokami,
sam na sam,
targaj\u0105 wind\u0105 za \u015bcianami
biegaj\u0105 nagle przez sen
po schodach
jako ci co maj\u0105 by\u0107 ofiarowani
obsuwani
oszukani
a wymagaj\u0105<\/em><\/p>\n\n\n\n
Dzie\u0144 do dna.
Stoj\u0119 u siebie.
Co to w dole za chichoty, j\u0119ki?
Aaa…
to butelki z mlekiem pcha.
To jeszcze nie ta<\/em><\/p>\n\n\n\n
Tu
nad Chamowem
w tym pudle
po \u015bmierci
wygryz\u0105 mnie, wypoleruj\u0105
dymy Siekierek
i samoloty
bu-u-u
buu u<\/em><\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/plytnikpospolity.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/IMG_9194-1024x769.jpg\")
Miasto si\u0119 odr\u0105ba\u0142o
Ja wywindowany.
Na dziewi\u0105te.
Jak to si\u0119 nazywa\u0142o
i gdzie?
Reszta dalej normalnie,
jeden na czubku na obco-
wanie
z b\u00f3stwem.
Zobacz\u0119 teraz na swoim nowym punkcie w niebie z \u0142\u00f3\u017c-
kiem, czy to prawda.
Powiem wam od razu.
Prawda swoi po\u015brodku.
W miseczce.
Tkn\u0105\u0107 nosem, si\u0119 rozleje.<\/em><\/p>\n\n\n\n
W trzeciej strofie, zaczynaj\u0105c od s\u0142\u00f3w „Jak to si\u0119 nazywa\u0142o \/ i gdzie?”, poeta pr\u00f3buje nazwa\u0107 to do\u015bwiadczenie, zakwalifikowa\u0107 je jako\u015b do znanych kategorii, lecz nie ma ono gotowej nazwy, jest poza tradycyjnymi poj\u0119ciami. Kolejny wers pokazuje, \u017ce reszta \u017cycia toczy si\u0119 dalej normalnie. W dalszej cz\u0119\u015bci, pr\u00f3buje ironizowa\u0107 obrazem religijnego do\u015bwiadczenia obcowania z Bogiem. W kulminacji wiersza, autor wskazuje, \u017ce prawda le\u017cy po\u015brodku. Mieszkaj\u0105c „na szczycie” w nowym miejscu, nie jest ani w niebie, ani na dole, prawda jest zwyczajna i nie nale\u017cy u\u017cywa\u0107 nadinterpretacji zwyk\u0142ego zjawiska przeprowadzki, jako co\u015b duchowego. \u0141\u0105czy si\u0119 to doskonale z poprzednim wierszem „Przewidzenie z lamentem<\/strong>„, gdzie troch\u0119 prze\u015bmiewczo Miron o\u015bwiadcza, \u017ce po \u015bmierci nie czeka go nic mistycznego, tylko „wypoleruj\u0105 go dymy Siekierek” (pobliskiej elektrociep\u0142owni).<\/p>\n\n\n\n
po nocy
tych najwi\u0119kszych
zorza!
zorza!!
w szparze!
Jak ten pomost
do zapasowych sn\u00f3w, ja wiem
\u017ce to na przej\u015bcia
z nieczynnych wind
<\/em>
ten korytarz cienki
wychodzi na Siekierki,
schody na Br\u00f3dno,
do mnie trafi\u0107 trudno nietrudno,
nie wiem, zale\u017cy od rozgarni\u0119cia
jak przy fruwaniu,
a fruwanie ja p\u0142ywanie,
ryba do Mahometa,
Mahomet do g\u00f3ry.<\/em><\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/plytnikpospolity.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/IMG_9192-1024x769.jpg\")
Ta nowa g\u00f3ra si\u0119 uspokoi\u0142a
bo si\u0119 trz\u0119s\u0142a
„Sto lat”
ja zwo\u017cony w klatce na d\u00f3\u0142,
na most pod tureckie niebo
za most, kupuj\u0119,
wracam,
pachn\u0105, bia\u0142e,
boj\u0105 si\u0119 ich, ja nie.
W ten liliowy czas
na p\u0142ycie<\/em>
zakonnice we wn\u0119ce po mnie
\u015bpiewaj\u0105
„In paradiiisum…”<\/em><\/p>\n\n\n\n
To jak kij w pod\u015bwiadomo\u015b\u0107
<\/strong>
Poruszona.
Sny mnie oblaz\u0142y
z szanta\u017cami
z zarzynaniem.
Id\u0105 dni.
Powoli si\u0119 wyiskuj\u0119.
<\/em>
Moje sny \u015bwiadcz\u0105 o mnie,
phi.<\/em><\/p>\n\n\n\n
MIESZKAM, CZEKAM<\/strong>
przychodzi
na nowy punkt
co raz
co dwa
kto?
ten duch.<\/em>
Warszawa z dziewi\u0105tych schod\u00f3w<\/strong>
zako\u0142ysana
jak wryta
na siebie, na siebie
mgli
na niebie
wo\u0142a
cywilizacja
jest tam kto?
..ja..<\/em>
Blok, ja w nim<\/strong>
-Ralla
la laa! – radio z bab\u0105
– uuu! – gdzie\u015b dziecko
– Ralla
la laa! – baba
– uu! – dziecko
Ral
la la – baba
– uu – dziecko<\/em>
-Ra
la la –
-u
oho
ucho mi zwariowa\u0142o?
a to nie:
niedziela
rusza
trzymajcie si\u0119 ludzie!<\/em>
ZJE\u017bD\u017bAM, WJE\u017bD\u017bAM
i zagnie\u017cd\u017cam si\u0119
w budzie windy
tej blokowej matuli\u0144dy
try\u0144dyrydny<\/em><\/p>\n\n\n\n
Cykl S\u0142o\u0144ce i ja<\/strong><\/p>\n\n\n\n
na tej mojej latarni
i na mnie w niej
blade szaro
tam si\u0119 daje zna\u0107 i stamt\u0105d mnie
najraniej, raniej, rano
zamachaj\u0105
\u015bwiat\u0142ocienie
za raz
za dwa
i s\u0142o\u0144ce w ruch
i ja
i ludzie<\/em><\/p>\n\n\n\n
JA
STR\u00d3\u017b
LATARNIK
NADAJ\u0118
Z MR\u00d3WKOWCA<\/strong>
Nie zab\u0142\u0105d\u017acie.
B\u0105d\u017acie.
Mijajcie, mijajmy si\u0119,
ale nie omi\u0144my.
Mi\u0144my.<\/em>
My!
Wy! co latacie
i jeste\u015bcie popychani.<\/em><\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/plytnikpospolity.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/IMG_9190-1024x769.jpg\")
<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n
W NOCY<\/strong>
stan\u0119\u0142a w oknie
i zacz\u0119\u0142a
„luudzie!
wstawajcie!
patrzcie!
ja grzesznica!…”
No i powstawali,
s\u0142uchali,
mo\u017ce kto i krzykn\u0105\u0142
– wariatka!
to nic, uznali
j\u0105 za \u015bwi\u0119t\u0105.<\/em>
Pewnie, \u017ce nie mieli radia,
telewizji,
bo niechbym ja tak teraz w nocy
na Chamowie mi\u0119dzy wie\u017cowcami
z okna do okien
„ludzie, ja poeta,
ja grzeszny!…”
toby zaraz ten krzyk zabi\u0142y krzyki:
– do administracji!
– do administracji!
– radio w nocy ka\u017cdy mo\u017ce!
– niech pan swoje grzechy schowa dla siebie<\/em>!
ILE RAZY SI\u0118 MIESZCZ\u0118
W TYM ILO\u015aCIOWCU
W MOIM POMIESZCZENIU?<\/strong>
Tak na dobre raz.
A i to nie, bo co i raz
wystaj\u0119
wygl\u0105daniami
obawami
uniesieniami.<\/em><\/p>\n\n\n\n![\"\"](\"https:\/\/plytnikpospolity.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/IMG_9193-1024x769.jpg\")
Nabrz\u0119czeli<\/strong>
Ustawili.
B\u0119d\u0105 nas odnawiali
na rurach.
Pot\u0119ga mr\u00f3wkowca<\/strong>
Coraz wy\u017cej rusztowania
coraz wy\u017cej.
Kosmos w klatce!
<\/em>
Rusztowania
Zaskakuj\u0105<\/strong>
Przewidywa\u0142em, \u017ce okno i klaty.
Wracam ze starego domu, otwieram,
a tu klaty, jedna klata we mgle
– pi\u0119knie!
– dobrze!<\/em>
raniutko, nic nie wida\u0107 we mgle,
troch\u0119 dwa domy, reszt\u0119 tylko s\u0142ycha\u0107,
ciep\u0142o, zanurzenie, zawieszenie,
czas na uwi\u0119zi, zabezpieczenie,
deski od g\u00f3ry chroni\u0105 od nieba,
w tej klacie jak w os\u0142onie,
jak za \u015bredniowiecza,
\u015bmielej by si\u0119 teraz stan\u0119\u0142o
i krzycza\u0142o
„ludzie, ja grzesznik!”
<\/em>
W klatce, na klatce<\/strong>
W rusztowaniach go\u0142\u0105bki.
Gubi\u0105 pi\u00f3rka.
Pi\u00f3rka nie opadaj\u0105.
Baby dalej wywieszaj\u0105
\u015bcierki, r\u0119czniki,
to co, \u017ce s\u0105 w klatkach?
<\/em>
Wci\u0105\u017c pocz\u0105tek dnia.
Brzd\u0119k. Wyrzucam.
Wracam z zakr\u0119tu \u015bmietnika.
Blady bladooki wchodzi
od schod\u00f3w
– nie ma pan starych gazet?
Patrz\u0119 na niego
jak na dziwo\u015bwit
i dopiero m\u00f3wi\u0119
– nie.<\/em>
Cykl Trynkowanie Mr\u00f3wkowca<\/em><\/strong><\/p>\n\n\n\n
napadli
oknami, pomostami,
waleniami w rury
Le\u017c\u0119 przyczajony
w dziurze muru
za parapetem winda
i latania
\u0141omot! Trz\u0119sienia
szyby!<\/em><\/p>\n\n\n\n
Sen w rusztowaniach<\/strong>
\u015ani\u0142a mi si\u0119 Gracja i
Gracja i
\u017ce j\u0105 mieli zabi\u0107 ci
Ci czy ten?
Lu. m\u00f3wi:<\/em>
-On woli napisa\u0107 o zabiciu Gracji ni\u017c j\u0105 ratowa\u0107.
Wi\u0119c latam, ratuj\u0119, szukam. Korytarze. Schody. Pi\u0119tra.
Dom w rusztowaniach z rur.
– Jest!
Gracja. Stoi przy windzie
przy windzie.
Ju\u017c bandyta si\u0119 u\u015bmiecha:
– Maj\u0105 zabi\u0107 inn\u0105, m\u0142odsz\u0105, na innych schodach.
– Le\u0107my szuka\u0107!
Deszcz.<\/em>
Bandyci si\u0119 wspinaj\u0105.
wspinaj\u0105.
W rusztowania dmuchaj\u0105.
Nie wida\u0107 ich. Jest rano. Pada. Szukamy.
Opadaj\u0105 krople z rur
krople z rur.
Coraz wi\u0119cej we \u015bnie dziur.
Jeszcze poszukajmy.
Szkoda lata\u0144, szkoda pi\u00f3r.
Wpadam w najwi\u0119ksz\u0105 dziur\u0119
przebudzony.<\/em><\/p>\n\n\n\n
Wiersze z cyklu „B\u0119d\u0105 nas malowali<\/strong>” i „Trynkowanie Mr\u00f3wkowca”<\/strong>, s\u0105 chyba najlepiej ukazuj\u0105cymi zmagania Mirona z przykrymi i dotkliwie oddzia\u0142uj\u0105cymi na jego wra\u017cliwo\u015b\u0107 bod\u017acami. Pierwszy z nich zaczyna si\u0119 od opisu stawiania rusztowa\u0144 przy bloku, kt\u00f3re sprowadzaj\u0105 si\u0119 do d\u017awi\u0119k\u00f3w: „Nabrz\u0119czeli – Ustawili”. Gdy robotnicy ustawili ju\u017c rusztowanie – \u015bwiat widoczny z okna poety, por\u00f3wnywany jest do „klaty”, poniewa\u017c metalowe rury i deski zas\u0142aniaj\u0105 widok. Gdy o poranku Miron wygl\u0105da przez okno, docenia r\u00f3wnocze\u015bnie czas przed rozpocz\u0119ciem rob\u00f3t i zwi\u0105zany z tym d\u017awi\u0119kowy spok\u00f3j: „troch\u0119 dwa domy, reszt\u0119 tylko s\u0142ycha\u0107, \/ ciep\u0142o, zanurzenie, zawieszenie, \/ czas na uwi\u0119zi, zabezpieczenie,”.<\/p>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/plytnikpospolity.pl\/wp-content\/uploads\/2026\/01\/IMG_9186-769x1024.jpg\")